Szczegóły materiału | Portal InStudio

Po co pszczołom kwiaty

Informacje ogólne:

Identyfikator: joris_schaap_copy6
Typ materiału: Film dokumentalny
Rok produkcji: 2015
Długość materiału: 00:00:44
Nośnik wyjściowy: inne
Kolor: barwny
Dźwięk: udźwiękowiony
Uwagi: brak uwag

Prawa autorskie:

Właściciele:: IFIRMA, power media

Opisy:

Nektarowanie roślin Wydzielanie nektaru w kwiecie u większości roślin rozpoczyna się jeszcze przed rozkwitnięciem, w trakcie rozwoju kwiatu się nasila, by osiągnąć apogeum w okresie pylenia pylników i dojrzałości słupka, po czym ustaje. Jeżeli po zapyleniu nektar nie zostanie zebrany przez owady, ulega resorpcji i substancje energetyczne w nim zawarte są wykorzystane do budowy rozwijającego się zalążka owocu. Większość roślin najobficiej nektaruje w środku dnia, co związane jest z procesem fotosyntezy, który przebiega w dzień. Różna jest długość nektarowania kwiatów poszczególnych gatunków roślin. Są kwiaty żyjące tylko jeden dzień, na przykład u gryki, które rozwijają się rano i już w godzinach przedpołudniowych kończą wydzielanie nektaru (dlatego gryka nektaruje tylko przed południem). Kwiaty facelii też żyją jeden dzień, ale rozkwitają w ciągu całego dnia z przewagą na godziny popołudniowe i te później rozkwitnięte mogą przenosić nektarowanie na dzień następny. Kwiaty innych gatunków, na przykład wiśni, jabłoni, koniczyny i cebuli nektarują dłużej, dwa do trzech dni.

Pożytki spadziowe Spadź jest to słodka, lepka substancja produkowana przez niektóre gatunki owadów odżywiające się sokiem roślinnym. Są to mszyce, czerwce i miodunki, które w zasadzie są szkodnikami roślin, ponieważ nakłuwają liście i korę młodych pędów i pobierają soki z tkanki przewodzącej. Sok roślinny zawiera dużo cukrów i niewiele białek i aminokwasów, które są potrzebne do rozwoju pobierających go owadów. By zaspokoić zapotrzebowanie na białka muszą one pobierać bardzo duże ilości soku, który po wstępnym przetrawieniu wydalają na zewnątrz. Jest to właśnie spadź, która zawiera bardzo dużo cukrów oraz pewne ilości innych substancji pochodzących z soku roślinnego: białka, aminokwasy, sole mineralne, garbniki, żywice i inne substancje nadające miodom spadziowym specyficzny smak i aromat. Występowanie pożytków spadziowych uzależnione jest od masowego pojawienia się ich producentów, a ono najbardziej zależy od pogody. Silne opady atmosferyczne i niskie temperatury opóźniają wystąpienie spadzi, z kolei ulewny deszcz już w trakcie trwania pożytku zmyje owady wytwarzające spadź i pożytek zostanie przerwany bezpowrotnie. Występowanie pożytków spadziowych uzależnione jest od masowego pojawienia się ich producentów, a ono najbardziej zależy od pogody. Silne opady atmosferyczne i niskie temperatury opóźniają wystąpienie spadzi, z kolei ulewny deszcz już w trakcie trwania pożytku zmyje owady wytwarzające spadź i pożytek zostanie przerwany bezpowrotnie.

test nowego opisu

Twórcy:

Wykonawca (Hanna Lisek)
Kompozytor (Jan Kowalski)
Zdjęcia (Tomasz Morkowski)

Sekwencje:

Nektar Nektar jest to słodka ciecz wydzielana przez nektarniki, gruczoły roślinne znajdujące się w kwiatach większości roślin owadopylnych. Nektarniki są zbudowane z tkanki wydzielniczej i tak zlokalizowane, by owad w trakcie poszukiwania nektaru dokonał zapylenia krzyżowego kwiatu. Na ogół znajdują się na dnie kwiatowym, co sprawia, że owad w trakcie pobierania nektaru ociera się o pręciki i słupek kwiatu. Niektóre rośliny mają nektarniki pozakwiatowe, umiejscowione na liściach, przylistkach, ogonkach liściowych i działkach kielicha. Mają one małe znaczenie dla owadów, ponieważ wydzielają niewiele nektaru. Nektar jest roztworem wodnym różnych cukrów i niewielkich ilości innych substancji: związków białkowych, aminokwasów, kwasów organicznych, soli mineralnych, witamin, substancji zapachowych i barwników. Zawiera głównie cukry proste: glukozę i fruktozę oraz dwucukier sacharozę oraz niewielkie ilości różnych cukrów złożonych. Dlatego dla zgromadzenia każdego kilograma miodu pszczoły muszą wykonać bardzo dużo lotów, co pochłania dużo energii. Zużycie jej wzrasta wraz ze zwiększaniem się odległości od ula do źródła pożytku – należy więc zadbać o to, by odległość ta była jak najmniejsza. Po powrocie do ula zbieraczka przekazuje przyniesiony nektar pszczołom ulowym, które poddają go obróbce polegającej na zagęszczaniu, a sama leci po następny zbiór. Nektar pszczoły ulowe przekazują sobie nawzajem wiele razy, później składają go do komórek plastrów. W trakcie tych czynności do nektaru jest dodawana wydzielina gruczołów gardzielowych pszczół robotnic, w której znajdują się enzymy (amylaza i inwertaza) rozkładające cukry złożone do cukrów prostych oraz zmniejsza się zawartość w nim wody.

Pszczoły odżywiają się pokarmami pochodzenia roślinnego. Surowcem do wytworzenia pożywienia węglowodanowego, czyli miodu jest nektar oraz spadź, a białkowego, czyli pierzgi pyłek kwiatowy. Nektar jest wydzielany przez nektarniki kwiatowe w celu przywabienia owadów, by te zapyliły kwiaty. Spadź jest sokiem roślinnym częściowo przetrawionym przez mszyce, czerwce i miodunki. Pyłek to męskie komórki rozrodcze roślin, zawierające duże ilości składników pokarmowych. W procesie ewolucji rośliny przystosowały się do skutecznego zapylania przez owady. Kwiaty będące narządami rozrodczymi roślin starają się przywabić jak najwięcej owadów i konkurują o nie między sobą. W tym celu wytwarzają środki wabiące, czyli atraktanty. Dzieli się je na pierwotne, czyli pokarmowe, i wtórne, czyli sygnalizacyjne. Pokarmowe to pyłek i nektar, a sygnalizacyjne to barwy i kształty kwiatów oraz ich zapach. Rzadko się zdarza, aby rośliny owadopylne miały niepozorne, zielone kwiaty, gdyż większe możliwości reprodukcji mają rośliny skutecznie przywabiające owady zapylające, czego efektem jest wielka różnorodność barw i kształtów kwiatów. Drzewami dostarczającymi głównego pożytku są robinie akacjowe, potocznie zwane akacją i różne gatunki lip, z których największe znaczenie mają lipy drobnolistne, gdyż występują najczęściej. Gatunki te występują zarówno w zwartych kompleksach leśnych, jak i w parkach, przy drogach, na osiedlach, cmentarzach i w ogrodach Krzewy dostarczające pożytku dla pszczół występują w lasach: czeremcha zwyczajna, czeremcha amerykańska, kruszyna, maliny leśne i głogi, a także w sztucznych nasadzeniach: śnieguliczka, dereń jadalny, irgi oraz śliwy ałycza i tarnina. Wszystkie te gatunki krzewów występują też masowo na stanowiskach ruderalnych i nieużytkach. Ogromne znaczenie jako wczesny pożytek rozwojowy mają różne gatunki wierzb. Osobną grupę roślin pożytkowych stanowią dostarczające spadzi kompleksy lasów jodłowych. Rzadziej spadziują lasy świerkowe, modrzewiowe, sosnowe2.

Słowa kluczowe:

KWIATY
MIÓD
NATURA
PSZCZOŁA